Islam nie jest wiarą Chrześcijanina - przeczytaj koniecznie!!
Islam – religia monoteistyczna, na początku XXI w. druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie. Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w nim objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Allaha do ludzi. Islam bywa określany jako mahometanizm.
Allah-Chrześcijanie powinni poświęcić swój wysiłek na wskazanie różnic między naturą Allaha z arabskiej Biblii a naturą Allaha z Koranu. Pod względem teologicznym, gdy arabskojęzyczny chrześcijanin mówi o Allahu, mówi on o Bogu o zupełnie innej naturze i atrybutach niż Allah, o którym mówi jego muzułmański sąsiad. Obaj wierzą w jedynego Boga i obaj używają tego samego słowa, aby Go określić. Jednakże chrześcijanie wierzą w trójjedynego Boga, natomiast muzułmanie w Boga unitarnego.
Unitarianizm – obok luteranizmu, kalwinizmu, anglikanizmu i anabaptyzmu, jeden z głównych nurtów reformacji. Jego nazwa pochodzi od łacińskich słów „unus”, czyli jeden i „unitas”, czyli jedność. Odrzuca on dogmat o Trójcy Świętej. Unitarianizm uważa, że Bóg jest jedną osobą.
Jak narodził się islam.
Ponieważ Mahomet był sierotą, mieszkał ze swoim dziadkiem i wujem. Pracował jako pasterz, poganiacz wielbłądów i kupiec. Zyskał przydomek al-Amin, „godny zaufania”.
Muhammad Ibn Abd Allah (Muhammad), zwany przez Europejczyków Mahometem urodził się około 570 roku, a zmarł w 632 roku w miejscowości o nazwie Mekka położonej na szlaku handlowym wiodącym z Syrii do Arabii Południowej. Urodził się w plamieniu Kurajszytów. Do czterdziestego roku życia zajmował się handlem, podróżował w karawanami kupieckimi po terytorium Półwyspu Arabskiego, spotykając wyznawców judaizmu i chrześcijaństwa i to właśnie w nawiązaniu do tych religii stworzył własną monoteistyczną wiarę. Mahomet Ożenił się ze starszą o piętnaście lat bogatą kobietą, wdową o imieniu Chadżidża, co dawało mu poczucie bezpieczeństwa materialnego i umożliwiło kontemplację i poszukiwanie wiary.
Z Chadidżą Mahomet miał dwóch synów i córkę Fatimę, która w wieku dorosłym wyszła za mąż za towarzysza Mahometa Alego.
Prawdopodobnie około 610 roku, kiedy Mahomet miał czterdzieści lat podczas pobytu na pustyni (jak mówi tradycja) objawił się Mahometowi anioł Gabriel (arab. Dżibrila), który (podobnie jak Maryi według wierzeń chrześcijańskich) objawił proroctwo i posłannictwa dotyczące jego dalszego życia. Według objawień Mahomet miał dopełnić misji proroków Starego Testamentu oraz Jezusa Chrystusa, którego uznał również za proroka. Od tego czasu, początkowo na terenie Mekki Mahomet zaczął nauczać według zasad objawionych mu przez anioła Gabriela.
Nauka Mahometa odnosiła się do:
- wiary w jedynego i rzeczywistego stwórcę Boga Allaha, którego on sam był prorokiem.
- Sądu Ostatecznego, który czeka każdego człowieka osądzanego wówczas za uczynki wobec bliźnich.
Wprowadzenie takiej monoteistycznej wiary wywołało sprzeciw szczególnie u arystokracji arabskiej, przede wszystkim w obawie przed utratą zysków płynących z dotychczasowych dochodów, jakie czerpali z przybywających do świątyni pielgrzymów. Obawiano się również, że obalenie politeistycznych zasad religijnych spowoduje upadek Mekki jako centrum religijnego i ekonomicznego. Początkowo wyznawcami nowej wiary, głoszonej przez Mahometa była jedynie jego najbliższa rodzina, z czasem jednak zyskał nowych zwolenników, z którymi niestety w obawie przed prześladowaniami musiał opuścić Mekkę i udać się do miasta położonego na północ o nazwie Jatrib (późniejsza Medyna, arab. Madinad an Nabi – Miasto Proroka). W nowej miejscowości został życzliwie przyjęty, a przejście z Mekki do Medyny w roku 622 zostało nazwane ucieczką (hidża – arab. wywędrowanie ), od której Arabowie liczą początek nowej ery muzułmańskiej. Do dziś wyznawcy islamu posługują się kalendarzem księżycowym, według którego miesiące maja 29 lub30 dni. Zmiana nazwy z Jetrib na Medynę oznaczała Miasto Proroka (Madinat an-Nabi).
Działalność Mahometa skierowana na głoszenie nowej wiary zjednała mu wiernych wśród plemion arabskich zamieszkujących półwysep arabski. W roku 630 Mahomet ponownie wrócił do Mekki, już jako znany przywódca religijny i polityczny. Zburzył dotychczasowe świątynie pozostawiając jedną tj.: Świątynie Kaaba (Al - Kaba), która stała się centralnym miejscem kultu, a znajdowała się w centralnym punkcie meczetu. Świątyni Kaaba ( arab. kwadratowy dom) miał być wybudowana zgodnie z legenda w miejscu, gdzie wybaczono grzech Adamowi po wygnaniu z raju. W świątyni, jej wschodnim narożniku rzekomo miał znajdować się legendarny Czarny Kamień (prawdopodobnie meteoryt) otoczony powszechnym kultem, stanowiący relikwię wyznawców Allaha.
Teraz zastanówmy się nad Koranem. Jego autor- Mahomet, nie dokonał żadnych cudów, które potwierdziłyby jego słowa (nawet gdy został o to poproszony przez swoich naśladowców- Sura 17:91-95; 29:47-51). Dopiero w późniejszej tradycji (Hadisu) pojawiły się cuda, które były dość „wyszukane” (np. Mahomet przecinający księżyc na pół) i nie miały żadnego wiarygodnego świadectwa potwierdzającego je.
Muzułmanie wierzą, że Biblia jest
natchniona, ale zawiera kilka błędów edytorskich (Sura 2:136, jak
również Sury 13, 16, 17, 20, 21, 23, 25). Pytanie na jakie nie znajdują
właściwej odpowiedzi brzmi, „Kiedy dokładnie pojawiły się w Biblii te
błędy?” Jeśli twierdzą, że przed 600 r. po Chr., to jak Koran mógłby
ostrzegać wierzących przed jej czytaniem? Jeśli jednak twierdzą, że po
600 r. po Chr. to tym bardziej ich argument trudno jest obronić,
ponieważ nie ma żadnych wątpliwości w kwestii wiarygodności manuskryptów
od przynajmniej III w. i dalej. Nawet jeśli chrześcijaństwo byłoby
fałszywe, to jednak Koran wciąż zmaga się z problemem nie do przejścia,
że oskarżają chrześcijan, jakoby wierzyli w rzeczy, w które tak naprawdę
nie wierzą. Koran naucza na przykład, że chrześcijanie wierzą w Trójcę
Świętą, którą dla nich stanowi Ojciec, Matka (Maria) oraz Syn (Sura
5:73-75, 116). Koran mówi również, że Bóg współżył z Marią, aby narodził
się syn (Sury 2:116; 6:100-101; 10:68; 16:57; 19:35; 23:91; 37:149-151;
43:16-19). Jeśli Koran rzeczywiście pochodziłby od Boga, to
przynajmniej właściwie, zgodnie z prawdą przedstawiałby to, w co wierzą
chrześcijanie.
Warto podkreślić, że Mahomet,
aby przekonać do swojej wiary często używał przemocy, mścił się na
swoich ziomkach Kurajszytach, podbijał tereny Żydów i chrześcijan
zależało mu na rozwoju religii, niezależnie od metody. W 624 rok odbyła
się pierwsza bitwa z mekkańczykami w okolicach miejscowości Badr dała
ona początek powstania tzw. islamu wojującego, który był
organizacją o charakterze religijnym i politycznym .Kolejna bitwę
stoczono pod Uhud w roku 625, podczas której zginęło wielu zwolenników
Mahometa, a on sam został ranny. Prawdopodobnie ten fakt pomógł
Mahometowi podjąć decyzję o wprowadzeniu wielożeństwa, miało to wynikać z
konieczności opiekowania się tak dużą ilością wdów.Zgodnie z Koranem mężczyzna i kobieta są równi wobec Boga. Islam widzi
kobietę jako posiądającą swoje własne prawa do posiadania i dysponowania
swą własnością i dochodami. Role mężczyzny i kobiety uzupełniają się
wzajemnie. Prawa i obowiązki obu płci są w całości sprawiedliwe i
zrównoważone.
Koran podkreśla, że kobieta jest istotą ludzką,
stworzoną przez Allacha. Potępia zabijanie noworodków płci żeńskiej.
Gwarantowane jest kobietom minimum praw majątkowych oraz utrzymanie
przez męża w czasie trwania małżeństwa. Nie ma różnic pomiędzy mężczyzną
a kobietą w płaszczyźnie czysto religijnej.
Koran podkreśla jednak
też różnice między płciami. Wyraźnie określa kobiety jako gorsze od
mężczyzn: Kobieta jest istotą pustą i bezmyślną. Kobieta nie jest zdolna
do samodzielnego życia bez pomocy mężczyzny. Kobieta musi być posłuszna
mężczyźnie i może być zmuszona do tego biciem, jeśli inne środki okażą
się niewystarczające (w praktyce rzadko jest to stosowane, jeśli już to
najwyżej bardzo lekkie bicie). Dozwolona jest poligamia, czyli
wielożeństwo, ograniczona do czterech żon, jeśli mężczyznę na tyle stać,
oraz współżycie z nieograniczoną liczbą niewolnic. Mężczyzna może
zawsze wymagać od żony współżycia seksualnego (w praktyce jednak
współcześni mężczyźni tak nie robią, gdyż jest to dosyć niemoralne).
Kobieta dziedziczy znacznie mniej majątku niż mężczyzna. Kobieta ma
przed sądem mniej praw, niż mężczyzna.Kobiety i mężczyźni w islamie ubierają się według hidżabu. Według
muzułmanów niektóre części ciała nie mogą być widoczne dla nikogo poza
daną osobą lub jej współmałżonkiem.
Jeśli chodzi o kobiety: Powiedz
wierzącym kobietom, żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły
swojej czystości; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są
widoczne na zewnątrz; i żeby narzucały zasłony na piersi, i pokazywały
swoje ozdoby jedynie swoim mężom lub ojcom, albo ojcom swoich mężów,
albo swoim synom lub synom swoich mężów, albo swoim braciom, albo synom
braci, lub synom swoich sióstr; lub ich żonom, lub tym, którymi
zawładnęły ich prawice; albo swoim służącym spośród mężczyzn, którzy nie
są owładnięci pożądaniem cielesnym; albo też chłopcom, którzy nie
poznali nagości kobiet.
Tzn. Że muszą zakrywać całe swoje ciało poza twarzą i dłońmi ? w niektórych krajach twarze również muszą być zasłonięte.
Jeśli
chodzi o mężczyzn, muszą oni mieć zasłonięty obszar ciała od pępka do
kolan. Mężczyznom nie wolno nosić ubrań z jedwabiu (kobietom można).
Mężczyznom nie wolno nosić również ubrań poniżej kostek. Jest to
zaznaczone w Koranie (ten, kto nosi szatą poniżej kostki powodując się
pychą, wyniosłością, itp., znajdzie się w ogniu piekielnym): "Część
Iz?r, która zwisa poniżej kostki jest w Ogniu (Piekle)."
W skrócie
chodzi o to, że kiedyś noszono długie szaty, aby się nimi chwalić,
noszono je z dumą i pychą, gdy ciągnęły się po ziemi. Chodzi więc o to,
aby mężczyzna nabrał pokory.
Pięć lat później tzn. w 630 roku Mahomet przekonał mieszkańców Mekki do swojej religi i imiasto ogłoszono świętym. W 632 roku Mahomet zmarł nagle w Medynie, nie pozostawiając po sobie jedynie nowej monoteistycznej religii, ale również nowy system organizacji społecznej. Jeszcze za życia przedstawiał się jako wysłannik Boży powołany do uporządkowania społeczeństwa, dlatego wraz z głoszeniem haseł religijnych, rosła jego popularność jako przywódcy politycznego, sędziego i wodza w jednej osobie. Skupienie takich kompetencji spowodowało tworzenie się nowego muzułmańskiego społeczeństwa, w którym nie wyodrębniła się warstwa kapłanów, w odróżnieniu od chrześcijaństwa. Na czele modlących się stał imam („przewodnik), kierujący modlitwą wspólnotową. Z czasem okazało się, że brak jednej, głównej osoby interpretującej księgę świętą Koran spowodowało powstanie wielu kierunków, odłamów, a nawet sekt wyrastających z nauki Mahometa.
Jego dzieło jako przywódcy wspólnoty muzułmańskiej kontynuowali kalifowie (kalif - arab. ,,następca”). W latach 661- 750 kalifat znajdował się w rękach dynastii Umajjadów, mających swoją siedzibę w Damaszku, następnie władzę przejęła dynastia Abbasydów, rządząca z przerwami do 1258 roku. Abbasydzi mieli swoją siedzibę w Bagdadzie. W X wieku liczne konflikty spowodowały, powstanie trzech kalifów tzn.: w Bagdadzie (Abbasydzi- nie uznani przez innych), w Kordobie na terenie Hiszpanii (Umajjadzi) oraz w Kairze (szyici – zwolennicy Alego, który był zięciem Mahometa i jego potomków). Po upadku dynastii Abbasydów około XIII wieku nastąpił spadek znaczenia kalifów, na rzecz wezyrów, czyli wysokich rangą urzędników kierujących rządem lub będących dowódcami wojskowymi.
Konflikty wśród muzułmanów były stałym elementem funkcjonowania religii, po śmierci zięcia Mahometa – Alego wyodrębniła się grupa jego zwolenników, która zapoczątkowała ruch szyitów („stronników”) rozpoczynając jednocześnie poważny rozłam wśród muzułmanów. Szyici uważali, że objawienia zawarte w Koranie są niepełne, dlatego prawo ich uzupełnienia przyznano Alemu i jego potomkom. Sam był uznawany za pośrednika pomiędzy Bogiem, a ludźmi. Druga grupa muzułmanów to tzw. sunnici, byli oni ortodoksami w interpretowaniu wyznania Mahometa, za jedyne autorytatywne źródło wiary uznawali Koran i sunny oraz tradycję życia Mahometa
Islam jest wszechobecny. Przypominają o tym bardzo liczne minarety meczetów, hałaśliwe wezwania do modlitwy w języku arabskim, zasłonięte kobiety, ubrani na biało mężczyźni z muzułmańskimi koronkami modlitewnymi, na których medytują atrybuty Allacha. O islamskim charakterze kraju przypomina nazwa kraju, jego flaga, arabski charakter starej pisowni. Islam jest religią totalitarną, która wyciska swoje piętno na wszystkich momentach życia. Bardzo łatwo jest zostać muzułmaninem. Główne założenia islamu to tzw. pięć filarów islamu:
1. Wyznanie wiary: Oświadczam, że nie ma boga prócz Allaha, a Mahomet (Muhammad) jest Jego prorokiem.
2. Modlitwa: Odprawiana pięć razy dziennie, z twarzą zwróconą w stronę Mekki – dzieci i osoby chore mogą odmawiać 3 razy dziennie.
3. Jałmużna: Określoną część swego majątku ma obowiązek oddawać biednym.
4. Post: W ciągu dziewiątego miesiąca roku muzułmańskiego (ramadanu), muzułmanie muszą powstrzymywać się od jedzenia i picia (nie dotyczy kobiet w ciąży lub karmiących, małych dzieci, osób ciężko chorych oraz odbywających długą i wyczerpującą podróż) a także palenia tytoniu i uprawiania seksu od wschodu do zachodu słońca.
5. Pielgrzymka do Mekki: Muzułmanin musi ją odbyć przynajmniej raz w życiu, jeśli pozwala mu na to sytuacja materialna. Często na podróż składa się cała lokalna wspólnota lub rodzina, która deleguje jedną osobę.
Islam opiera się na 5 zasadach-kolumnach: wyznanie wiary (shahada), modlitwa pięć razy dziennie, post, jałmużna (zakat) i pielgrzymka do Mekki (hadj). Jest bardzo prosty. Bóg Jedyny i Wszechmogący objawił ludziom Koran przez pośrednictwo swojego proroka Mahometa. Człowiek ma obowiązek poddać się Bogu, i to poddanie nazywa się islamem. W praktyce oznacza to podporządkowanie się nakazom i przepisom Koranu, który jest czystym słowem Bożym. Według dostojników islamskich (imamów), zarówno Stary Testament jak i Ewangelie są zawarte już w Koranie. Święta księga islamu potępia Żydów za to, że nie uznali Jezusa jako proroka i chrześcijan za to, że ubóstwili Jezusa oraz sfałszowali Biblię, która zapowiadała nadejście proroka Mahometa. Za apostazję od islamu grozi kara śmierci.
Początkowo słowo Allah było wykorzystywane zarówno przez Arabów do określania boga Księżyca – Sina, wywodzącego się od sumeryjskiego boga księżyca Nanny.Dla Arabów chrześcijańskich -Bóg.
Islam powstał po chrześcijaństwie i choćby z tego tylko powodu stanowi dla chrześcijan wyzwanie.
Koran zajmuje stanowisko nie tylko wobec judaizmu, lecz także wobec chrześcijaństwa- osoba Jezusa, jak też zasadniczych prawd chrześcijańskich, zwalcza teorię Chrystusowego zbawienia;- Spotkanie chrześcijaństwa i islamu stało długi czas, a miejscami stoi dziś jeszcze pod znakiem zapytania. Rozprzestrzenianie się islamu doprowadziło we wczesnym średniowieczu do upadku kwitnących chrześcijańskich Kościołów w Azji Mniejszej i Afryce Północnej i było później odczuwane jako zagrożenie.
Według muzułmanów Allah jest jednym z bytów samoistnych, tytułowanym w Koranie jako Pan Światów. Cały świat podlega ciągłym przemianom, ponieważ jest w każdej chwili tworzony przez niego na nowo. Wszystkie prawa świata wywodzą się z jego woli i mądrości.
Można wątpić, czy islam jest rzeczywiście zdolny i gotowy do dialogu.Współczesny islam nie ogranicza się jedynie do kultury arabskiej. Istnieją bowiem kultury muzułmańskie niearabskie: turecka, irańska, pakistańska, indonezyjska, afrykańska. Chodzi w tym wypadku o formę jedności religijnej w pluralizmie kulturowym i historycznym. Dochodzi do tego ewolucja i dostosowanie islamu do nowych warunków społecznych i politycznych doby współczesnej. Pluralizm – w życiu społecznym jest to taka sytuacja w funkcjonowaniu państwa lub innej organizacji, gdy różne grupy mają prawo wyrażać swoje interesy, w tym zwłaszcza mieć udział w sprawowaniu władzy.Koran zdecydowanie odrzuca chrześcijańską naukę o Trójcy Świętej: „Mesjasz, Jezus syn Marii, jest tylko posłańcem Boga… Wierzcie więc w Boga i Jego posłańców i nie mówcie: „Trzy!” Zaprzestańcie! To będzie lepiej dla was! Bóg-Allah – to tylko jeden Bóg! On jest nazbyt wyniosły, by mieć syna!” (sura 4, 171-172). Według Mahometa Jezus nie mógł być Synem Bożym, bo gdyby tak było, Bóg musiałby uprawiać seks z kobietą (sury 2, 116; 6, 100. 101; 10, 68; 16, 57; 19, 35; 23, 91; 37, 149, 157; 43, 16-19). Co ciekawe, Mahomet nie miał pojęcia na czym polega chrześcijańska doktryna o Trójcy Świętej i błędnie uważał, że chrześcijanie są politeistami, którzy wierzą w trzech bogów, czyli Boga Ojca, Jezusa i… Maryję (Sura 5, 73-75. 116).islam i chrześcijaństwo nie oddają też czci temu samemu Bogu, a Allah nie jest po prostu kolejnym imieniem Boga. Biblia i Koran przedstawiają diametralnie odmienne koncepcje boskości. Allah jest tak odległy, niedostępny i abstrakcyjny, że człowiek nie może wejść z nim w osobistą relację. Na pierwszym miejscu jest jego transcendentność. Allah oddziałuje na świat poprzez swoje słowo, proroków i aniołów, ale nie wkracza w historię ludzkości i nie uczestniczy w niej osobiście. Nie ma tu mowy o miłości czy odkupieniu grzechów, wszystko opiera się na ślepym posłuszeństwie. Słowo „islam” oznacza zresztą „poddanie się” prawu Allaha, które jest jego autonomicznym i niepodlegającym ludzkiemu rozumowi rozporządzeniem, swoistym torem przeszkód na drodze do Nieba, wymyślonym przez Boga, aby ludzie mogli wykazać się swoim bezwzględnym posłuszeństwem.
Sobór Watykański II znowu dokonał przełomu w stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich, przyjmując postawę dialogu i współpracy oraz dostrzegając wspólne wartości religijne i moralne, które mogą stanowić istotną płaszczyznę dialogu międzyreligijnego. Wobec islamu Kościół również wyraził szczerą gotowość prawdziwego dialogu, którego fundamentem byłyby między innymi wiara w jedynego Boga Stwórcę oraz zasadnicza wartość życia moralnego. Bliskość doktrynalna uzasadnia więc możliwość i potrzebę wzajemnego zbliżenia katolicyzmu z islamem.Myślę,że ta droga ma służyć zaprzestania walk między narodami.Nie sądzę aby miała zaprzeczać nauce naszej wiary.Inaczej byłby to błąd kardynalny i nazwano by go herezją.Czy ta droga jest właściwa?Jeśli chodzi o jedynego Boga w islamie? Czy możemy stwierdzić,że wszystkie prawdy w koranie pokrywają się w Piśmie Świętym?
W rzeczywistości jednak Koran to
dzieło pełne sprzeczności, błędów rzeczowych i historycznych, w wielu
miejscach skrajnie nietolerancyjne i małostkowe. Nie jest to Pismo natchnione przez samego Boga.
Jeśli chodzi o relacje islamu do chrześcijaństwa, to niekiedy podkreśla się, że są to religie - wraz z judaizmem - monoteistyczne, lecz pomiędzy nimi zachodzą głębokie różnice. Kiedy zbadamy rozumienie Boga w tych dwóch religiach, to okaże się, że Bóg muzułmanów i chrześcijan jest „nie tym samym Bogiem”.
Najważniejsze różnice pomiędzy tymi religiami, to:
1. Odrzucenie przez islam boskości Jezusa - co jest fundamentem chrześcijaństwa. Islam uznaje w Jezusie tylko proroka, i to nie największego, bo największym jest prorok Muhammad (w kulturze łacińskiej Mahomet). Koran występuje przeciw boskości Jezusa: „On jest tylko sługą (sura 43, 59)”; „Zaprawdę Jezus jest u Boga jak Adam, On stworzył go z prochu (sura 3, 59)”; „Jezus, syn Marii jest tylko posłańcem Boga (sura 4, 171)”. Koran uważa, że wiara w Mesjasza jako Syna Bożego to przewrotność (sura 9, 30). Boskość Jezusa jest ogromnym i istotnym problemem w dialogu dogmatycznym chrześcijaństwa i islamu.
2. Odrzucenie przez islam trynitarnej koncepcji Boga. Chrześcijanie - z powodu wiary w jednego Boga, ale w trzech osobach - są oskarżani przez muzułmanów o wyznawanie politeizmu. Koran atakuje chrześcijan, mówiąc: „Wierzcie więc w Boga i jego posłańców i nie mówcie Trzy! Zaprzestańcie. (sura 4, 171). Koran uważa koncepcję trynitarną za wielkie oszustwo (sura 18, 5).
3. Nieuprawnione ujednolicenie obrazu proroków i perspektywy historycznej, ponieważ islam twierdzi, że jedynym przesłaniem proroków było nawoływanie do ścisłego monoteizmu. Bóg zaś niszczy grzeszników, ratuje tylko tych, którzy uwierzyli w proroka. Koran nie akceptuje możliwości grzechu proroka. Chrześcijaństwo posiada całkowicie realistyczną historię zbawienia, która nie upraszcza i nie ujednolica zachowań proroka. Bóg przeprowadza swoje plany za pomocą słabych, często grzesznych ludzi.
4. Podważenie przez muzułmanów wartości tekstów Biblii, w tym Ewangelii. Uważają oni, że dzisiejszy tekst Biblii jest bardzo zniekształcony, ponieważ chrześcijanie zniekształcili prawdziwy tekst Ewangelii. Jednakże chrześcijańską wiarę w tym względzie popierają badania z zakresu krytyki tekstu biblijnego i egzegezy biblijnej, które wskazują niezbicie na oryginalność, prawdziwość Biblii i jej zgodność z nauczaniem Jezusa.
5. Odrzucenie chrześcijańskiego sensu istnienia Kościoła. Muzułmanie uważają, że wspólnota wiernych jest tylko ziemską organizacją, nie założoną z woli Boga. Kościół jako organizacja powołana do istnienia przez Boga wcielonego Jezusa Chrystusa jest niepotrzebny, podobnie jak sakramenty i inne obrzędy. Sam Jezus Chrystus utożsamia się z Kościołem, który jest Jego ciałem. Szawła np. nie zapytał: „Dlaczego prześladujesz chrześcijan?” ale zapytał: „Dlaczego Mnie prześladujesz?” (Dz. 22, 7). Islam konsekwentnie atakuje kapłaństwo i życie monastyczne, gdyż Koran twierdzi, że wielu mnichów zjada nadaremnie majątki ludzi i oddala od drogi Boga (sura 4, 34).
6. Islam to religia zdobywców, chrześcijaństwo zaś to religia misyjna. Islam rodził się w atmosferze wojen i rozpowszechniał się dzięki wojnie, którą muzułmanie najpierw prowadzili ze swoimi rodakami i Żydami w Arabii, a następnie z krajami chrześcijańskimi: Syrią, Egiptem oraz Bizancjum czy zaratusztriańską Persją. Chrześcijaństwo przez pierwsze cztery wieki było rozpowszechniane drogą pokojową, chociaż środowiskiem jego rozpowszechniania były prześladowania i męczeństwo. Chrześcijaństwo i islam powstawały w zupełnie innych warunkach. Mahomet posługiwał się metodami zbrojnymi, a Koran usprawiedliwia przemoc.
Plemię żydowskie Kurajsa, zamieszkujące Medynę, zostało przez muzułmanów bestialsko wymordowane. W 632 r. - w ostatnim roku swego życia Muhammad apelował do swych zwolenników aby ruszali na podboje. Chrześcijańskie wyprawy krzyżowe były wymuszone i sprowokowane podbojami muzułmańskimi oraz prześladowaniem chrześcijan. Nowy Testament, w przeciwieństwie do Koranu, nie zna akceptacji przemocy.
Można stwierdzić, że redukcja objawienia w islamie nastąpiła poprzez redukcję Jezusa Chrystusa tylko i wyłącznie do postaci człowieka, redukcję idei trójjedynego Boga, ujednolicenie obrazu proroków i perspektywy historycznej, odrzucenie chrześcijańskiego sensu istnienia Kościoła. Z punktu widzenia chrześcijańskiego islam nie jest religią objawioną, a u jego początków dobro mieszało się ze złem, czego nie można powiedzieć o życiu i nauczaniu Jezusa. Islam jest - dla chrześcijan - tylko ludzkim przedsięwzięciem, ludzką inicjatywą naznaczoną poprzez grzech i ludzkie słabości, które są zresztą wspólne dla całej ludzkości. Dla chrześcijan Jezus Chrystus jako źródło i założyciel chrześcijaństwa jest bezgrzeszny, bo jest On wcielonym Bogiem, zaś założyciel islamu człowiek Muhammad i jego życie, jak podaje tekst Koranu, zawiera wiele elementów dobra („ziarna dobra”), lecz także elementy zła, grzechu i słabości. Chrześcijanie wierzą, że tylko Jezus Chrystus jest pełnią objawienia i nie ma innego objawienia poza Nim. Dlatego też nie można uważać, że islam jest religią objawioną, można uznać tylko, że bazuje na objawieniu chrześcijańskim. Islam od samego początku różnił się także od chrześcijaństwa tym, że był jednocześnie: ruchem religijnym - religią oraz ruchem politycznym, a sferą działań Mahometa była zarówno religia, jak i polityka. Dla pierwszych muzułmanów nie było problemu rozdziału państwa i religii, ponieważ państwo i religia tworzyły jedną całość i nie istniał problem podziału na to co boskie i to, co cesarskie, a normy religijne określały normy życia społeczno-politycznego. Islam znał tylko Allacha i Muhammada, który był prorokiem, rządzącym i nauczającym w jego imieniu. Państwo islamu nie było zbudowane na współistnieniu dwóch oddzielnych hierarchii: świeckiej i duchownej, tak jak to było w Imperium Bizantyjskim. Kalifowie skupiali w swoim ręku funkcję przywódcy duchowego - imama oraz przywódcy wojskowego. Wspólnota islamska - umma była wspólnotą religijną oraz polityczną, zorganizowaną w formie państwa. Nawet w Imperium Osmańskim nigdy nie doszło do rozdzielenia władzy świeckiej i duchownej. Religia, prawo i zarządzanie zawsze pozostawało w jednych rękach sułtana - kalifa. Islam w odróżnieniu od innych religii ma w znacznie większym stopniu charakter porządku prawnego i w ten sposób reguluje życie i postępowanie muzułmanów. Porządek prawny jest integralną częścią religii islamu i jego objawienia. Teologia islamu zaś w dużym stopniu jest prawem, a teologami w islamie są znawcy prawa. Niektórzy wręcz twierdzą, że islam to tylko system prawny, wzmocniony sankcjami o charakterze religijnym i teologicznym.
„O Proroku! Walcz przeciwko niewiernym i przeciwko obłudnikom i bądź dla nich surowy! Ich miejscem schronienia będzie Gehenna. Jakże nieszczęsne to miejsce przybycia!”. To cytat z Koranu, sura 9, werset 73. Skoro w Koranie znajdziemy ponad sto wersetów, które zachęcają muzułmanów do prowadzenia walki przeciwko niewiernym, to możemy powiedzieć, że to niezbyt pokojowa religia.
Islam był religią ludności tych krajów na długo, zanim pojawiły się współcześnie skrojone formy państwowości i ich obecne systemy polityczne. To uniwersalna i prosta religia. Opiera się na pięciu filarach, zrozumiałych dla każdego. Są to: wiara w jednego Boga oraz jego proroka Mahometa, obowiązek modlitwy, obowiązek postu i podatek religijny (mylnie nazywany jałmużną) oraz pielgrzymka do Mekki. Bardzo odmienne, jak widzimy, systemy polityczne wykorzystują religię do realizacji niekoniecznie boskich celów.
Wolność człowieka, w tym szczególnie wolność myśli, sumienia i wyznania, oraz respektowanie jego praw należą do podstawowych elementów pluralistycznego społeczeństwa, ale w żaden sposób nie są one uwzględnione i szanowane w islamie. W odejściu od wiary nawet pojedynczej osoby islam widzi zagrożenie dla całej wspólnoty i najcięższy grzech.
To trzeba pamiętać!!!
Karą nie tyle za zerwanie z islamem, ile za przyjęcie innej wiary jest na ogół śmierć. Aby odpokutować apostazję krewniaka i oczyścić swoją reputację w oczach społeczeństwa za odszczepieństwo i zdradę, której się dopuścił, a przede wszystkim w strachu przed gniewem Allaha, egzekucję często wykonują członkowie najbliższej rodziny.Prawo człowieka w islamie diametralnie i rażąco różni się od wszystkich znanych systemów prawa, nie mówiąc o uchwalonej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Muzułmanie bezkrytycznie i naiwnie wierzą, że przepisy prawa zawarte w Koranie noszącym ślady ludzkiej ingerencji i wielu przeróbek ustanowił sam Allah. Wierzą też, że Koran (i to po arabsku) został zrodzony wraz ze stworzeniem świata i przekazywany Arabom dopiero przez Mahometa, więc żaden inny katalog praw nie może go zastąpić. Uzupełnienie kodeksu postępowania muzułmanina stanowią także tzw. hadisy, czyli cząstkowe wypowiedzi Mahometa i wycinkowe relacje o jego postępowaniu oraz drobiazgowych czynnościach codziennych, spisane nie za jego życia, lecz zebrane przez kilka osób przeszło dwieście lat po jego śmierci. Jeden z przypisanych Mahometowi hadisów brzmi: „Kto zmieni swoją religię, tego zabijcie”. Ibn Ishaq i Ibn Hiszam, autorzy dwóch najstarszych opisów żywota Mahometa, przytaczają ostatnie jego słowa przed śmiercią: „W Arabii nie może być dwóch religii”. Muzułmanie są przekonani, że Allah akceptuje tylko jedną religię, islam, stąd wobec apostatów zajmują jednoznaczne stanowisko.
Chrześcijanie Bliskiego Wschodu są marginalizowani i osaczeni. To, że przetrwali w takich warunkach do dziś, graniczy wprost z cudem. Prawdopodobnie nigdzie na świecie nie przelano tyle niewinnej krwi za przynależność do chrześcijaństwa, ile tam. Dzieje kalifatów i emiratów arabskich, sułtanatów tatarskich i tureckich oraz emirów kurdyjskich to m.in. historia pogromów chrześcijan.
Jako źródło poznania dominującego sposobu myślenia w świecie
muzułmańskim i skali wpływu nań edukacji religijnej mogą służyć
przeprowadzone przez stację telewizyjną al Dżazira sondaże opinii
publicznej, drukowane na jej stronach internetowych. Aż 83,4%
respondentów uważa np. bin Ladena za bojownika za wiarę, a nie
terrorystę. Dla ludzi nieobeznanych z realiami świata islamu ich wyniki
mogą być szokujące, podobnie jak szokująca może być informacja, że aby
móc budować kościół w „demokratycznym” Egipcie, kraju 120 tys. meczetów,
potrzebna jest zgoda 13 urzędów, a na koniec podpis samego prezydenta.
Choć al Dżazira jest raczej głosem islamskich radykałów, nie można
zarzucić wynikom jej sondaży nierzetelności, poza tym, że
odzwierciedlają opinie mających dostęp do Internetu. Zapewne sporą część
biorących w nich udział stanowią imigranci do krajów zachodnich.W Egipcie chrześcijanin nie może być rektorem wyższej uczelni, dziekanem
wydziału, nauczycielem języka arabskiego, lekarzem ginekologiem,
prezesem sądu jakiejkolwiek instancji, banku, poważnej firmy lub
instytucji państwowej. A także wojewodą, prezydentem miasta, wyższej
rangi oficerem w policji czy wojsku. Chrześcijańska młodzież jest
dyskryminowana w szkołach i na uniwersytetach, w których prawie całą
kadrę nauczycielską tworzą muzułmanie. Na dwa tysiące nauczycieli
akademickich zatrudnionych na Uniwersytecie Asjut tylko sześciu to
chrześcijanie. W najstarszej i całkowicie bezpłatnej uczelni al Azhar,
niekiedy nazywanej Sorboną świata muzułmańskiego, obowiązuje zakaz
przyjmowania chrześcijańskich obywateli na jakikolwiek kierunek studiów,
nawet na biologię czy medycynę, podczas gdy co roku z jej stypendiów
korzysta kilkudziesięciu młodych muzułmanów z różnych krajów świata,
także zislamizowanych Europejczyków.Zastanawiam się o jakim dialogu można rozmawiać z Islamem??Jest to bardzo kontrowersyjna ugoda.Czy musimy sprzedać swoje korzenie w dziwnych traktatach?
Wtej sytuacji pojawia się pytanie już nie tylko o status, ale wręcz o przetrwanie chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Czy jakiś wstrząs społeczno-polityczny byłby w stanie zmienić mentalność, sposób myślenia i działania społeczeństw muzułmańskich i tym samym – ich stosunek do mieszkających pośród nich wyznawców Chrystusa? Wydaje się to mało możliwe, jako że kultura w swych najgłębszych podstawach jest ufundowana na religii, a stosunek islamu do innych wyznań jest wykluczający. W każdym razie dzisiaj trudno dostrzec jakichkolwiek potencjalnych utalentowanych reformatorów islamu, a w oczekiwaniu na ich pojawienie się chrześcijanie mogą ulec całkowitej eksterminacji.
Kwestia tego, który (jeśli jakiś) tekst religijny jest prawdziwym Słowem Bożym jest szczególnie ważna. Aby uniknąć błędnego wyjaśnienia, powinniśmy zadać pierwsze pytanie dotyczące tego, w jaki sposób wiemy, że Bóg się z nami skomunikował? Cóż, Bóg musiałby się z nami skomunikować w taki sposób, aby ludzie mogli go zrozumieć, ale możliwe jest również to, że ludzie stworzyli sobie własną wiadomość i po prostu twierdzą, że pochodzi ona od samego Boga. Zatem wydaje się całkiem słuszne by myśleć, że jeśli Bóg chciałby potwierdzić autentyczność swojego przekazu, to musiałoby to być wykonane w taki sposób, by człowiek nie mógł tego podrobić; innymi słowy musiałyby być dokonane przy udziale cudów. To z kolei bardzo zawęża pole badań. Poza dowodami potwierdzającymi biblijną poprawność (dowód manuskryptów) i jej historyczność (dowód archeologiczny), najbardziej znaczącym dowodem jest natchnienie. Rzeczywiste określenie czy Biblia jest całkowitą, natchnioną prawdą przejawia się w ponadnaturalnym potwierdzeniu, włączając w to proroctwo. Bóg użył swoich proroków, aby przez nich przekazać swoje Słowo oraz cudów by wypełnić te proroctwa i z kolei potwierdzić autentyczność słów, które przekazywali oni jako Boży posłańcy. Na przykład w 1 Księdze Mojżeszowej 12.7, Bóg obiecał że ziemia Kanaan będzie należała do Abrahama i jego potomków. W 1948 r. ziemia została zwrócona narodowi żydowskiemu, po raz drugi w historii. I nie byłoby to czymś zaskakującym, jeśli nie uświadomisz sobie, że żaden inny naród w historii nie został wygnany ze swojej ziemi, a później otrzymał ją z powrotem! W historii Izraela dokonało się to dwukrotnie.
Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia, albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach.
Przeciwstawcie mu się, mocni w wierze świadomi, że te same cierpienia są udziałem waszych braci na całym świecie.
Piotra 5:9-11
Żyjemy w przededniu nowej religii. Abdykacja Benedykta XVI to początek gruntownej przemiany Kościoła katolickiego i całego chrześcijaństwa. Nagła rezygnacja papieża była dla świata zaskoczeniem, a wybór na Stolicę Piotrową kardynała Bergoglio spotkał się z wybuchem szczerego entuzjazmu. Od 2013 r. jesteśmy świadkami tego, jak papież Franciszek przeprowadza zakrojoną na szeroką skalę odnowę Kościoła. Polega ona nie tylko na reorganizacji struktur kościelnych, ale przede wszystkim na reformie teologicznej. Reformie tak niespodziewanej, że można mówić o rewolucji papieża Franciszka.
O tym się mówi.
Chrislam jest nową erą w chrześcijaństwie. Jest nowym fundamentem religijnym współczesnego świata składającym się z fragmentów chrześcijaństwa i islamu, z tego, co w tych religiach jest najistotniejsze. W tym wspólnym fundamencie znajduje się to, co łączy chrześcijanina i muzułmanina, a więc takie samo rozumienie Boga(Chrześcijanie powinni poświęcić swój wysiłek na wskazanie różnic między naturą Allaha z arabskiej Biblii a naturą Allaha z Koranu)., zbliżone zasady moralne i podobna dyscyplina
obowiązująca duchownych. Jest to najtrudniejsza rewolucja, której dokonuje Franciszek, a jednocześnie, w jego opinii, najbardziej potrzebna i przynosząca światu najwięcej nadziei.
Dlaczego o tym wspominam?
Chrislam nie jest dialogiem międzyreligijnym ani tym bardziej ruchem ekumenicznym. Jest rzeczywistym stworzeniem nowej religii.
Z księgi Malachisza
W czasie najgorszego prześladowania świętego Kościoła Rzymskiego, [na tronie] zasiądzie Piotr Rzymianin, który będzie paść owce podczas wielu cierpień, po czym miasto siedmiu wzgórz [Rzym] zostanie zniszczone i straszny Sędzia osądzi swój lud.
Trzeba powtórzyć list św Piotra.
Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu! Wiecie, że te same cierpienia ponoszą wasi bracia na świecie. A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje. Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.
Oraz
„Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę” (1 Kor 6, 12)
Bóg z miłości do człowieka, obdarzył go wolną wolą. Każdy z nas może dokonać wyboru, jak chce żyć: czy w zgodzie z przykazaniami Bożymi, czy też nie. Bóg szanuje wolność człowieka, dlatego nie narzuca się i nie zmusza do ich przestrzegania. Codziennie decydujemy o tym, którą drogę wybieramy. To Bóg wskazał nam, co jest n a p r a w d ę dobre, a co złe.
Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.
Komentarze
Prześlij komentarz